Xenna ons kleinkind is Dora op de TV aan het kijken. Woensdagmorgen vroeg in de ochtend. 12 Februari 2020.

Xenna, drieënhalf jaar is lekker aan het kleuren. Vrijdag 7 Februari 2020.

De kippen scharrelen in de berm van de West Vlisterdijk, gelegen tussen Haastrecht en Schoonhoven. Vrijdag 7 Februari 2020.

Even de vleugels strekken.

Langs het riviertje ‘De Vlist’ wat kronkelend stroomt van Schoonhoven naar Haastrecht in de Krimpenerwaard is het mooi wandelen, met soms prachtige uitzichten langs rijen bomen en mooie boerderijen. Een jaar of twee geleden was ik hier voor het eerst, maar bij leven en welzijn hoop ik omstreeks eind April begin Mei hier weer terug te komen om een hele dag hier te gaan struinen. Tegenover deze boerderij lopen de kippen langs de weg in de berm. De hier wonende vriendelijke landbouwer kon mooi vertellen over deze omgeving en zijn kippen.

Het is heerlijk wandelen over het dijkje door de ‘Hooge Boezem’ nabij Haastrecht richting het riviertje ‘De Vlist’. Er is een rijk vogelleven in en boven het ondergelopen land. Vrijdag 7 Februari 2020.

Langs de ‘Oost Vlisterdijk’ staat een prachtig oud huisje. Tenminste ik heb een zwak voor dit soort oude arbeidershuisjes.

Vrijdag heerlijk gewandeld langs ‘De Vlist’ tussen Haastrecht en Schoonhoven. Mooie oude gerestaureerde boerderijen langs de ‘Oost Vlisterdijk’. 7 Februari 2020.

Parende kippen.

Een van de ongeveer twintig kippen die rustig langs de ‘West Vlisterdijk’, gelegen tussen Haastrecht en Schoonhoven, bij een boerderij langs de weg in de berm rondscharrelden. Vrijdag 7 Februari 2020.

Enzo, ons kleinkind van zevenenhalf is helemaal gek van ‘Kylo Ren’ van Star Wars. Hij heeft een mooi Kylo Ren pak gekregen, waar Enzo heel blij mee is. Woensdag 5 Februari 2020.

Het poortje van de Peperstraat naar de Mazijk in Wijk bij Duurstede. Tjonge, jonge wat heb ik als jochie zijn hier veel onderdoor gelopen en gefietst. Goed bukken anders kwam je met je hoofd tegen de harde houten balken, en dat deed echt pijn. Dinsdag 4 Februari 2020.

De Mazijk in Wijk bij Duurstede. Hier stond rechts mijn lagere school ‘School met de Bijbel’. Ik heb hier ongeveer vanaf augustus 1957 tot juni / juli 1963 op school gezeten. Toen ik hier in de 60er jaren op school zat was dit huis een schuur met twee grote houten deuren. Ik heb nog eens met een steen een dakpan van het schuurtje kapot gegooid, wat natuurlijk niet mijn bedoeling was. Maar meester Van Dijk had het gezien en ik kreeg straf van hem. Wat voor een straf weet ik niet meer, misschien wel ‘nablijven’. Ik heb ’s middags thuis gekomen maar niets gezegd, anders had ik van mijn moeder nog een keer straf gekregen. Hiervandaan gezien, in de allerlaatste boom aan de linkerzijde, tegenover de speelplaats van de school heb ik als jochie heel wat keren geklommen. Ik heb er vandaag nog eens bij de boom staan kijken, en natuurlijk nog een paar foto’s van hem gemaakt. Ik zou nu echt niet meer zo snel als vroeger naar boven kunnen klimmen, ja met pijn en moeite kom ik denk ik nog wel naar boven, maar zeker niet meer zo snel als vroeger. Toen waren wij als schooljochies razend snel een stuk in de knoestige boom naar boven gekropen. Mooi dat de oude boom er nog staat. Dinsdag 4 Februari 2020.

In de uiterwaard, De Lunenburgerwaard in de regen. langs de Neder-Rijn bij Wijk bij Duurstede. Het was een regenachtige dag vandaag, met soms stevige buien. Het kerkje in de verte, aan de overkant van de rivier staat in Rijswijk, in Gelderland. Dinsdag 4 Februari 2020.

Vanmiddag bij mijn oude en gezellige lagere schoolmaat Kees Korstanje in Wijk bij Duurstede geweest. Een prachtige kerel, en een verwoed visser die zijn huis vol heeft hangen met vele honderden mooie zelf gemaakte dobbers, en andere visserspullen, in een woord Geweldig. Op weg naar huis in Almere hing nabij Bunnik deze dreigende wolken richting Utrecht boven de horizon. Tijdens een kleine file, even snel deze foto gemaakt. Dinsdag 4 Februari 2020.

Dit is een van mijn oudste foto’s die ik omstreeks 1977 van de kleine boerderij aan de oude dijkdoorbraak ‘De Noord’ van 1747 aan de Lekdijk-West in Wijk bij Duurstede heb gemaakt. Dit fotorolletje is in de loop der jaren heel slecht geworden. Ik ben hap snap oude negatieven aan het scannen, en ik moet er nog duizenden doen. Gelukkig zijn de meeste negatieven redelijk goed gebleven, maar sommige rolletjes zijn jammer genoeg erg slecht geworden.Vroeger in de 60er jaren, woonde hier als ik het goed heb onthouden boer ‘Van de Brink’, en later dokter Honing. Het negatief is slecht, maar ja beter iets dan niets.

De dijkdoorbraak bij De Noord, langs de Lekdijk-West in Wijk bij Duurstede. Volgens de geschiedschrijving is op dinsdagmorgen 28 Februari 1747 hier de dijk doorgebroken. In Wijk, het oude ommuurde stadje is er groot alarm. Het zakkende water van de Lek heeft de dijken verzwakt. Hier op deze plaats is over een breedte van een vijftig meter de dijk weggezakt, eerst langzaam, maar daarna stoomt en kolkt het rivierwater ver het achtergelegen land in. Het is een ramp. De schrik en angst slaat de mensen om het hart. Maar er nog een ander verhaal, luister maar eens. Ik ( Gerrit Marchal ) was omstreeks 1962 een jochie van een jaar of tien, toen ik aan het eind van een warme zomerdag met vader ( Wout Marchal ) en met een van de sluiswachters die aan de andere kant van de sluizen woonde ( Ik dacht Booy, als ik zijn naam goed schrijf ), boven op de dijk, die voor ons huis lag, in het gras zaten. Vader was met dhr. Booy in gesprek, en ik was wat aan het spelen, toen mijn aandacht werd getrokken door het verhaal wat vader vertelde. ‘Ja’ zei vader, ‘Ik heb us horen vertellen, daar waar nu de put aan de dijk is, ja daar’, wijzend richting de Bosscherwaarden, ‘Dat daar vroeger een alleenstaande boer woonde. Het moet een slechte kerel zijn geweest, die vloekte, zoop en bar slecht voor zijn dieren was’. Ik ging wat dichter bij vader zitten verder kauwend op een grasspriet. Vader vertelde zijn verhaal verder. Dhr. Booy en ik luisterden aandachtig. ‘Maar God laat niet met zich spotten’ zie vader met wat zachter stem. ‘Op een kwaaie nacht is de dijk doorgebroken, en de boerderij, de boer en al zijn vee is verzope’. ‘De put moet naar diep zijn, ze zegge wel us dat er geen bodem in zit’ vervolgde vader. ‘Of het waar weet ik natuurlijk niet, maar ja, je weet nooit he’. Ik ben het door vader vertelde verhaal nooit vergeten. ‘Kom jochie’ zei vader een poosje later, ‘we gaan naar huis, anders weet je moeder niet waar je ben, je ben toch al zo’n zwerver’. Samen liepen wij het trapje met schots en scheef liggende stenen en tegels de dijk af, naar ons achter de hoge populieren, en in hoogstamboomgaarden gelegen huisje onder aan de dijk. Ook moeder heb ik in latere jaren hetzelfde verhaal wel eens horen vertellen. Jaren later, toen ik ouder geworden was zwierf ik zo af en toe langs de plas, en soms gekeken naar restanten van de boerderij. Maar natuurlijk heb ik nooit iets gevonden. Wel zag ik eens in de jaren 70 een slang door het hoge gras wegkruipen. Toen in de 60 en 70er jaren zwommen tussen de mooie waterplanten, waterhoentjes en meerkoetjes met hun schuwe jongen die knalrode kopjes hadden, in de stille, gedeeltelijk met hoge wilgen omgeven plas. Op een oude kaart uit 1910 staat dat de put 8 tot 10 meter diep was, met een slik-modderlaag van 60 cm. Nu is de put afgezet met een heining. Maar in vroeger jaren, waar nu de laagboomgaarden zijn, waren hier vogelrijke weilanden, en bloemrijke slootjes waar oude holle knotwilgen stil gebogen over het blinkende slootwater stonden. Gelukkig heb ik vanaf 1977 ook hier regelmatig foto’s gemaakt. Ik vond het toen altijd heerlijk om langs deze slootjes te zwerven, kijkend in en bij iedere oude knotwilg, genietend van het leven in de heldere slootwater, kijkend naar de wantsen, kevers, beekjuffers, schaatsenrijders, de nooit rustende watervlooien waar ik een zwak voor had, de watermijten en kronkelende bloedzuigers, en kleine blinkende stekelbaarsjes. Genoten van de mooie waterplanten langs, en in de slootjes, zoals bv. de waterviolier, pijlkruid en watermunt etc. Ja ik heb toen heel wat keer plat op mijn buik gelegen om het leven in het slootwater te bewonderen, en nog steeds vind ik het prachtig wat groeit en bloeit in het land en slootjes. Ik zie moeder in gedachten nog soms glimlachend zuchtend kijken, als ik weer met een vieze overall thuis kwam. Maar het is in de natuur, weilanden en uiterwaarden allemaal stukken minder mooi geworden dan vroeger. Jammer genoeg is er veel moois aan bomen, dieren en wilde planten verdwenen. Bijgaande foto heb ik genomen op 22 Februari 1990.

De Singel ( Lange Singel ) vanaf de NH kerk in Wijk bij Duurstede. 30 April 1983.

Wijk bij Duurstede, vanaf de NH Kerk. 30 April 1983. Gezien richting de Hoogstraat en Singel en links de Zandweg.

Wijk bij Duurstede. Deze foto, met het uitzicht richting de Zandweg en Singel, heb ik genomen vanaf de NH kerk, op Koninginnedag 30 April 1983. Mijn broer Johan moest de kerkklok luiden als ik het goed heb onthouden. Ik was in de tussentijd even snel de stenen ronde trappen in de toren naar boven gelopen.

Er zit niet veel groen meer aan de struiken. Herten zijn echte planteneters, zij zijn erg selectief in hetgeen wat zij eten. Vaak ruikt een hert eerst goed aan wat het gaat eten, maar zij eten wel gevarieerd. De voedselsoorten, dit komt door het aanbod, variëren in de diverse jaargetijden. Verschillende grassen- kruiden- en mossoorten, bladeren en knoppen van struiken en bomen in de zomermaanden. In de herfst, beukennootjes en eikels en paddestoelen. In de winter als er een dik pak sneeuw zou liggen, teren zij op hun vetvoorraad. Dinsdag 28 Januari 2020.

Mooie wolkenluchten aan de Noordzeekust.

Ik ben alleen op het strand ten zuiden van Zandvoort. Bij het ‘Tilanuspad’ ben ik de duinen overgewandeld om een dik half uur bij de zee te gaan kijken. De Noordzee was woelig met mooie ruige golven, en een stuk of tien Drieteenstrandlopers liepen voedsel zoekend langs de vloedlijn. Tjonge jonge, wat kunnen deze kleine vogeltjes met hun kleine zwarte pootjes snel over het strand rennen. Glimlachend heb ik ze een poosje proberen te volgen. Maar om een beetje goede foto van ze te maken viel niet mee. Er waren soms prachtige wolkenluchten. Het is weer genieten, van de wilde golven, het opkomend tij, de vogels, de wolken in de lucht, de glinsteringen van het zonlicht in het natte strand, de ruimte hier aan de kust, en ja zelfs van de stevige wind.

Er stond een stevige wind aan de kust. Soms waren er dreigende luchten. Ik had een regenjas bij mij, maar gelukkig is het droog gebleven. Bij het oversteken van het duin achterstevoren richting zee gelopen, mijn twee fototoestellen goed onder mijn spijkerjas verborgen en met mijn das extra afgedekt. Dinsdagmiddag 28 Januari 2020.

De ‘Drieteenstrandloper’. Poe poe, wat rennen die kleine vogeltjes snel. Maar ik heb nog een redelijke foto kunnen maken. Noordzeestrand bij Vogelenzang /Zandvoort. Dinsdag 28 Januari 2020.

In de duinen bij Vogelenzang. Er was een stevige koude wind vandaag. De herten vinden toch nog iets te eten aan de kale bomen en struiken. Geen vos gezien vandaag, waarschijnlijk zitten zij met dit weer lekker in hun holen. Dinsdag 28 Januari 2020.

Vandaag nog een goede vier uur gaan wandelen in de duinen bij Vogelenzang. Ik heb de auto geparkeerd bij de gezellige boshut ’t Panneland’ in Vogelenzang. De boshut is een echt een leuk, gezellig en mooi ingerichte eet- en drinkgelegenheid ( Dinsdags jammer genoeg gesloten ). De boshut staat en hangt vol kabouters, heksen, trollen etc. Er was veel wind, vooral aan de kust. Dinsdag 28 Januari 2020.

De boerderij van Dries van Dijk in Amerongen, zo mooi gelegen, achter de oude kasteeltoren ‘De Natewisch’ Altijd als ik hier ben is het genieten van de stilte, natuur, oude fruitbomen en knotwilgen langs het niet meer gebruikte, en op sommige plaatsen dichtgegroeide pad, van de Rijndijk naar de Ameronger wetering. Een aantal jaren geleden heb ik dit pad nog proberen te lopen, maar enkele tientallen meters moest ik diep gebukt, en zelfs op mijn knieën onder braamstruiken doorkruipen, terwijl opgeschrikte merels wegvlogen. December 2010.

Wanneer gaat het weer eens lekker vriezen en sneeuwen. Uiterwaarden Lunenburgerwaard in Wijk bij Duurstede. December 2010

Onze grote lieve vriend Max, de Grobbebol. Altijd was hij blij als ik thuis van mijn werk kwam, en zocht dan snel in de tuin iets om in zijn bek te stoppen. Als hij voor de huiskamerdeur lag met zijn kop op zijn voorpoten, kon je de deur voorzichtig open doen, terwijl rustig in dezelfde houding bleef liggen en gewoon met de opendraaiende deur over de houten vloer mee schoof. In de streekbus van Utrecht naar Wijk, gingen wij bewust bijna achterin de bus zitten om de andere mensen zo min mogelijk tot last te zijn. Max lag dan op het gangpad. Maar in een onbewaakt ogenblik was hij stiekem voluit op de achterbank gaan liggen. Met een arm voor zijn achterpoten en een hand tussen zijn voorpoten tilde ik Max in en uit de bus en trein. Hij hield van water, en had kleine zwemvliezen tussen zijn tenen. Als het regende en zeker als het sneeuwde wilde Max naar buiten. Ik had toen voor Max een dubbelwandig mooi groot hondenhok gemaakt. Ja een kleed op de vloer en voor zijn hondenhokingang. Zelfs had ik een paar oude ingelijste borduurwerkjes voor de lol in zijn hok opgehangen. Een paar dagen met zijn mooie hok bezig geweest. Maar wat denk je. Hij wilde niet in zijn hok. Ik kon ook met gemak in het grote hok samen met Max, en probeerde hem, door zelf in het hok te gaan zitten hem zo naar binnen te lokken. Maar nee hoor hij bleef buiten in de tuin in de regen of sneeuw liggen. Als wij hem binnen riepen omdat hij anders te nat zou worden voor in huis, liep hij snel in plaats van naar binnen naar zijn hok. Na enkele maanden heb ik het bijna nooit door Max gebruikte hok maar weer gesloopt. Toen hij na een hartverlamming plots dood was gegaan, heb ik wel wat tranen laten rollen. Max was een Newfoundlander, 1991.