Heerlijk struinen in de bossen en open landschappen rondom Sandenburg in Nederlangbroek. 14 December 2018.

Het kasteel Weerdesteyn zo mooi verscholen gelegen in de stille bossen en weilanden van Nederlangbroek. 14 December 2018.

‘Oude klompen te koop’. Langs de Langbroekerdijk in Driebergen – Rijsenburg. 14 December 2018.

Zaterdag 27 Oktober 2018. Na een milde regenbui die over de uiterwaarden De Bosscherwaarden trok, verscheen plots deze mooie regenboog. Altijd mooi om te zien zo boven het land. Toch moet ik vaak denken aan moeders woorden die verwezen naar Gods woorden aan Noach en zijn zonen, in de Bijbel ( Genesis 9 ) En Ik richt Mijn verbond op met u, dat niet meer alle vlees door de wateren des vloeds zal worden uitgeroeid. En dat er geen vloed meer zal zijn, om de aarde te verderven. En God zeide ‘Dit is het teken des verbonds, dat Ik geef tussen Mij en tussen ulieden, en tussen alle levende ziel, die met u is, tot eeuwige geslachten. Mijn boog heb Ik gegeven in de wolken; die zal zijn tot een teken des verbonds tussen Mij en tussen de aarde. En het zal geschieden, als Ik wolken over de aarde brenge, dat deze boog zal gezien worden in de wolken. Dan zal Ik gedenken aan Mijn verbond, hetwelk is tussen Mij en tussen u, en tussen alle levende ziel van alle vlees, en de wateren zullen niet meer wezen tot een vloed, om alle vlees te verderven. Als deze boog in de wolken zal zijn, zo zal Ik hem aanzien, om te gedenken aan het eeuwig verbond tussen God en tussen alle levende ziel, van alle vlees, dat op de aarde is’. Zo zeide dan God tot Noach ‘Dit is het teken des verbonds, dat Ik opgericht heb tussen Mij en tussen alle vlees, dat op de aarde is’.

Mijn ouderlijk huis, gelegen onder aan de dijk. Sluis Zuid 6 in Wijk bij Duurstede. Ik ben de datum van deze foto kwijt, maar zo te zien denk ik omstreeks 1979.

De lucht wordt steeds donkerder boven de Bosscherwaarden en het omliggende land. Het zal niet zo lang meer duren voor het gaat regenen.

Ik zit nog geen minuut in de auto, op weg naar huis in Almere, of het gaat hard regenen. Prinses Irenesluizen in Wijk bij Duurstede. Links onder aan de dijk, tegenover de middelste sluistoren stond vroeger mijn ouderlijk huis, van Februari 1958 tot begin 1983. Mijn ouderlijk huis, wat ook echt verouderd was, is gesloopt en er staat sinds enkele jaren een mooie nieuwe woning. Maar als jongen zijnde heb ik hier wel een mooie en avontuurlijke jeugd gehad, en veel gezworven in weilanden, boomgaarden en uiterwaarden. Zaterdag 18 Januari 2020.

Sl

Bij de oude kleiputten bij de voormalige steenoven ‘De Bosscherwaarden’ leven bevers. Bijna altijd als ik hier kom zie ik doorgeknaagde bomen en aangevreten takken. Maar een bever heb ik nog niet gezien. Ik blijf zoeken. En wie weet komt eens de dag…

Van de oude dikke knotwilg is een grote tak afgescheurd. Hij is nu echt oud aan het worden. Altijd als ik tijdens het struinen hier in de buurt ben ga ik even bij de oude knotwilgen kijken, en klop even op zijn ruwe bast. Ik ken deze dikke knotwilgen al sinds ongeveer 1962. Toentertijd stonden hier langs de slootjes meer knotwilgen, maar ik de loop der jaren zijn er veel gerooid. Eveneens zijn hier jammer genoeg prachtige meidoornhagen verdwenen waar toen veel vogels, en zoogdieren in leefden. Laten wij zuinig zijn op de bomen, struiken, planten en slootjes die hier nu nog zijn in de Bosscherwaarden. Wijk bij Duurstede. Zaterdag 18 Januari 2020.

De modder van de uiterwaarden plakt aan de hoofden van de paarden. Vanuit de verte, toen ik richting de paarden liep, zag ik er nog eentje rollen in het wat modderige zand.

Langs de Lekoever in de Bosscherwaarden.

Paarden in de stille uiterwaard ‘De Bosscherwaarden’ in Wijk bij Duurstede. Sinds ongeveer 1959 zwerf ik hier al rond, vroeger met mijn oudere broers. Bijna ieder jaar kom ik hier wel een paar keer om lekker te struinen, naar de vogels, planten, koeien en paarden etc. te kijken. De paarden hebben net nog bij de oever van de Lek, en eentje in het rivierwater gestaan, en eten nu rustig van de grote baal hooi. Zaterdag 18 Jan 2020.

Alles wordt goed in de gaten gehouden. Bosscherwaarden in Wijk bij Duurstede.

Opvliegende Ganzen langs de oevers van de Lek in de Bosscherwaarden. Op de achtergrond het witte kerkje van Rijswijk in Gelderland. Zaterdag 18 Januari 2020.

De paarden van Joop van Rijn, in de uiterwaard ‘De Bosscherwaarden’ worden goed verzorgd. Wijk bij Duurstede. Zaterdag 18 Januari 2020.

Onverwachts, terwijl ik naar de paarden staat te kijken vanaf een rivierkrib loopt een van de paarden de Lek in, en slaat met haar been het rivierwater een paar maal hoog op. Bosscherwaarden.

Mooie paarden van Joop van Rijn langs de Lekoever in de Bosscherwaarden bij Wijk bij Duurstede. Zaterdag 18 Januari 2020.

Vaders geiten. Voorjaar 1978. Omstreeks 1964 had vader een stuk of vijf geiten, voor de melk en zijn plezier. Aan het eind van de dag werden sommige geiten door vader gemolken, en de melk werd bij mijn ouders in de altijd koele kelder bewaard. Moeder maakte ’s morgens voor wij naar school, en vaak ’s avonds voor wij naar bed gingen in een steelpannetje op de oude zwarte houtkachel, waarin bovenin ijzeren ringen zaten de geitenmelk lekker warm. Er dreef dan in het pannetje een vettig laagje op de opgewarmde melk. Hup de warme melk in je bord, een beetje Brinta erop, goed roeren, en je had dan een heerlijk bord pap. Maar iedere ochtend moesten deze geiten in het gras aan de slootkant, van toen nog het stille landwegje ‘Sluis Zuid’ in Wijk bij Duurstede buiten gezet worden. In soms geen dagen kwam toen iemand over het stille wegje, ach ja een landbouwer uit de buurt, of de oudere jongens Herman, Ko of Joop van Rijn die wat verderop woonden, kwamen met paard en houten wagen wel eens over de harde klinkers langs klepperen. Maar goed, iedere geit had een leren halsband met daaraan een enkele meters lange dunne ijzeren ketting, met aan het einde een ijzeren ring. Door een lange ijzeren pen in deze ring in de aarde te drukken kon de geit in de loop van de dag een grote cirkel kaal vreten in het malse gras, tussen kruiden en bloemen. ’s middags werd de geit verplaatst naar een nieuw stukje berm. Het slimste en handigste was natuurlijk om de geiten stuk voor stuk uit de schuur te halen en langs de slootkant te zetten. Vader zette, voor hij naar zijn werk ging, het meest de geiten buiten. Maar soms moesten mijn broers en ik de geiten buiten zetten. Maar ja als schooljongen en stronteigenwijze puber zijnde, nam ik soms alle vier of vijf gieten gelijktijdig mee vanuit de schuur naar buiten, alle kettingen en pennen goed vasthoudend. Gloeiende..gloeiende, de geiten liepen door elkaar met het gevolg en de kettingen door elkaar draaiden. Uiteindelijk lukte het wel, maar of het nu echt sneller ging dan stuk voor stuk naar buiten brengen weet ik niet, en als ik eerlijk moet zijn denk ik het niet.

Op 25 Oktober 1984 heb ik deze pentekening afgemaakt. Het is de Stadspomp uit 1759, die op de Markt, bij de Nederlandse Hervormde kerk in Wijk bij Duurstede staat. ( Er staan twee stadspompen op de Markt ). Voor 1759, omstreeks 1745 stonden er twee overkapte waterputten op de markt, zoals te zien is op een oude gravure uit 1745.

Langs de stille Langbroekerwetering in Driebergen. 29 Oktober 2008.

Het oude poortje van Groenestein over de Langbroekerwetering in Nederlangbroek. 29 Oktober 2008.

Over de sloot gebogen knotwilgen, en oude fruitbomen langs de Langbroekerwetering in Nederlangbroek. 29 Oktober 2008.

Groenestein in Nederlangbroek. 29 Oktober 2008.

1978. Mijn oudste broer Wout is in vaders boomgaard, de fruitbomen aan het snoeien. Petje af voor hem, zo met je klompen op de hoge houten leer. Het is bij het snoeien, en fruit plukken goed opletten, dat de Leer bij het plaatsen in de boom tegen de takken zorgvuldig wordt geplaatst, en als het kan richting de boomstam, zodat bij eventueel wegzakken van de leer deze tegen de stam, of dikkere takken blijft steken.

Vader en Moeder en ik verkampen in 1995 de schapen uit de boomgaard naar de dijk voor ons huis. Sluis Zuid 6 in Wijk bij Duurstede.

Vader ( Wout Marchal ) is de schapen aan het verkampen, van de boomgaard naar de dijk voor het huis. Sluis Zuid 6 in Wijk bij Duurstede. 1995

Op de kleine begraafplaats achter de Kapel Staverden. Zondagnamiddag 12 Januari 2020.

Hat kasteel Staverden, op de Veluwe zo mooi gelegen tussen Elspeet en Garderen. Zondagmiddag 12 Januari 2020.

Het is Zondagmiddag, 12 Januari 2020. In het park gelegen achter Kasteel Staverden, wat in vroeger eeuwen stille donkere bossen waren, staat nu op een eiland ( Eleonora’s Poll ) in de Molenbeek, een aftakking van de Staverdense Beek, een stenen gedenksteen met de tekst ‘Leonora 1353’. Hier is volgens de legende toen de aan liefdesverdriet overleden jonge vrouw Eleonora onder dikke bomen gevonden en begraven. Zij is bewust op het eiland begraven, omdat er mensen zijn die dachten en denken dat geesten bang zijn voor water, en de geest van Eleonora om die reden niet naar de bewoonde wereld kan. Haar leven was een triest verhaal. Maar ook nu nog, ondanks het grachtwater, waart zij nog altijd als een zwart spook in een slepend rouwgewaad angstig en diep voorovergebogen rond Kasteel Staverden. Mocht je haar op stille donkermistige dagen in de bossen rondom Kasteel Staverden horen huilen en toevallig zien, doe een paar passen opzij en laat haar in stilte voorbij gaan. Ik ben Rinnie Wilbers, een vriendin uit 1979 nog altijd dankbaar dat zij toen, op een van onze fietstochten en wandelingen, mij deze mooie plek in het bos achter Kasteel Staverden heeft laten zien, en het verhaal ven Eleonora heeft verteld.

Buurtschap ‘Den Noord’ in Wijk bij Duurstede. 24 April 1982.