Page 2 of 23

Cothen, 9 Juli 1982.

Een foto van omstreeks 1968. De boerderij van Fam. Van Schaik toen gelegen aan de Lekdijk-West in Wijk bij Duurstede staat in brand. Het is geen beste foto, ik heb hem toen even snel gemaakt met het AGFA fototoestel van mijn oudere zus Bea. Heel triest dat vroeger soms boerderijen afbranden door hooibroei. Wat nog te redden viel aan meubels en andere spullen stond op veilige afstand op het erf, of in het omliggende grasland. Het onverharde pad naar de boerderij stond vol fietsen en nieuwsgierige mensen. Vanaf mijn ouderlijke woning ( Sluis Zuid 6 ) zagen wij een dikke rooksliert in de lucht, en even later de brandweer richting de wat verderop gelegen boerderij rijden. Wij, mijn broers en ik, als jongens zijnde, stapten snel op onze fietsen om te gaan kijken.

De ‘Blauwe Pannenbuurt’ in Wijk bij Duurstede. Omstreeks September 1982.

Het schoonmaken van de gracht onder aan het kasteelbos in Wijk bij Duurstede.

De gracht, langs het bospad, gelegen onder aan het kasteelbos wordt schoongemaakt. Deze twee vriendelijke mannen waren hard aan het werk om takken, plantenresten, en troep uit de gracht te halen. Aan de overkant van de gracht lag voor een paar jaar geleden nog de oude en verwilderde, maar ooit mooie tuin van mijn overleden Ome Theus en Tante Jans Marchal-Drost. Er staan nu dure woningen, en zeker deze mensen wonen er mooi met een prachtig uitzicht op het kasteel. Maar of Wijk er nu mooier op geworden is ? Jammer dat er weer een stukje oud Wijk met zijn bijbehorende geschiedenis, en cultureel erfgoed voorgoed verdwenen is. Wijk bij Duurstede, Vrijdag 10 Januari 2020.

Een foto uit de oude schoenendoos van mijn Moeder. Op de foto waarschijnlijk genomen in de Wijkersloot, ergens in de jaren 40, in de kersenboomgaard van Jan Vernooy in Wijk bij Duurstede. Mijn vader Wout Marchal ( met in zijn rechterhand een peukie, en in zijn linkerhand een kers ) zit in de middelste rij geheel links, zijn broer, en mijn Ome Theus of Theunis Marchal ( Hij woonde jarenlang in Wijk, Langs de Wal no: 4 ) zit eveneens in de middelste rij, de 2e van rechts ( Met zijn handen op zijn benen ). De houten ratels ( Er waren kleine ratels die je in een hand kon houden, en echt grote ratels ( zoals op de foto ) die in beide handen gehouden, omgedraaid moesten worden. En dat viel als jochie zijnde niet mee ), waarmee de spreeuwen werden verdreven ( heuen ). Een ‘heuer’ of ‘Kersenkeerder’ was een jongen of meisje die de spreeuwen moest verjagen, vaak van zonopkomst tot zonsondergang. Het was beslist geen leuk werk. In later jaren ben ik een paar keer op de ‘Steiger’ geweest. Een uit lange houten palen gemaakte uitkijkpost. Van verschillende richtingen vanuit de boomgaard kwamen lange touwen uit op de uitkijkpost. Aan deze touwen waren op verschillende plaatsen bussen met grind gevuld vastgemaakt, vooral aan de buitenkant van de boomgaard. Door vanaf de steiger aan deze touwen te trekken werden spreeuwen etc. verjaagd, doordat de bussen met grind gingen rammelen. In later jaren heb ik ook wel eens iemand met een soort van jachtgeweer gezien. Omstreeks 1962 ging ik op de zaterdagen vaak met vader mee ( Voorop de stang van de fiets, met beide benen aan een kant van de stang, maar daar kreeg je na een poosje een zere kont van, ik zat dan tussen vader en het stuur, of achter op het rekje, soms met mijn benen in Vaders fietstassen ), naar de vriendelijke Piet Vernooy. Indrukwekkend vond ik de grote boerderij, met de in mijn ogen grote fruitschuren, en enorme fruitboomgaarden waar in mijn ogen geen eind aan leek te komen. Eens mocht ik van de vriendelijke Piet en vader een jonge hond ( Teddie ) uitkiezen. De hond van Piet had op het deel van de boerderij een nest jongen gekregen. Mooi en lief vond ik de jonge zacht piepende hondjes. Ik was heel gelukkig met mijn jonge speelkameraad. Jarenlang is zij in ons gezin een trouwe en lieve hond geweest, mooie herinneringen achterlatend.

De Mazijk in Wijk bij Duurstede. 10 Mei 2019.

Zo, die staat veilig ! Langs de Middenweg in Amsterdam. Wij zijn voor de 2e keer ( 1e keer in 2018 ), de eerste ANWB wandeling ‘Te voet van Amsterdam naar Arnhem’ uit 1914 van Amsterdam-Muiderpoort naar Arnhem aan het wandelen. Deze wandeling gaat door mooie afwisselende landschappen. ( Stedelijk gebied, Prachtige bossen, weilanden, rivierenlandschappen, Plassengebied, Utrechtse Heuvelrug, dorpen en langs kastelen etc. ) Wij hadden de eerste keer ( 2018 ) zo hiervan genoten, dat wij hem nogmaals wilden wandelen. Iedere etappe is ongeveer tussen de 15 en 23 kilometer. Hup eten en drinken, en toiletpapier in de rugzak, en natuurlijk af en toe een lekker kopje koffie onderweg. En altijd ontmoet je wel o.a. bijzondere en vriendelijke mensen. En mooie bezienswaardigheden. Maar krijg je ook wel eens een dikke regenbui op je kop. Wandelen is heerlijk en gezond om te doen. Het blijft genieten. Maandag 6 Januari 2020.

Als het kalfje in mijn richting komt huppelen roept de bezorgde koe haar zacht loeiend terug. Ik had intussen snel een grotere afstand van het naar mij toe huppelende kalfje genomen, en ben daarna naar huis gegaan. Dinsdag 31 December 2019.

Ik ben Donderdagmorgen vroeg in de morgen nog even gaan kijken bij de Schotse Hooglanders. Het was druilerig en vochtig weer. De koe met haar kalfje stonden eerst alleen, maar de kleine begon plotseling te rennen. ( Vandaar dat de foto niet helemaal scherp is ) De moeder volgde haar zo snel mogelijk, en even later kwamen zij bij de ongeveer 10 andere runderen. De jongen van vorig jaar waren wat te nieuwsgierig naar de kleine, met het gevolg dat de moeder haar kalfje verdedigde. Plots begon de hele kleine kudde met de grote stier bijna voorop te rennen, gelukkig niet in mijn richting, want ik stond in een open grasland. Ik ben maar naar huis gegaan, ik vond de runderen naar mijn zin te onrustig. Op de terugweg naar het hek kwam ik de twee Landgeiten weer tegen, die in de nabijheid van braamstruiken aan het eten waren. Donderdag 2 Januari 2020.

In de vroege morgen net voor zonopkomst grazen de Schotse Hooglanders vredig op het schiereiland. De grote stier ligt nog lekker te rusten. Dinsdagmorgen 31 December 2019.

Een Schotse Hooglander met haar kalfje in het verdorde hoge gras. Op het schiereiland Isla Bonita, in de Noorderplassen in Almere. Dinsdagmorgen net na zonsopkomst. Vanuit de verte viel het gedrag van de koe, die wat afgezonderd was van de andere runderen, mij al op. Toen ik voorzichtig naderde dacht ik eerst dat er in de buurt van haar een vos was, maar tot mijn verbazing zag ik dat er een pas geboren kalfje in het gras stond, en even later ging liggen. Aan het eind van mijn wandeling heb ik de eigenaar van de Schotse Hooglanders gebeld en doorgegeven dat er een kalfje geboren was. Hij was dankbaar dat ik dit aan hem had gemeld, en zou zo snel mogelijk gaan kijken. Dinsdagmorgen 31 December 2019.

Het Schotse Hooglanderkalfje kijkt nieuwsgierig naar mij vanuit het hoge geelverdorde gras en riet. Heel voorzichtig, stap voor stap kom ik steeds iets dichterbij, om zowel de koe als het kalfje aan mijn aanwezigheid te laten wennen. Prachtig ! Wat mooi om dit zo in de vroege ochtend tegen te komen. In het begin was het kleintje schuw, maar na ongeveer anderhalf uur van mijn aanwezigheid kwam de kleine nieuwsgierig op mij af rennen. Daar was ik ook niet blij mee, want de koe volgde, verontrustend zacht loeiend haar kleine. En ik weet nog wel van vroeger, dat mijn vader altijd zei ‘Als een dier een jong heeft moet je altijd voorzichtiger zijn’. Toen de kleine op mij af kwam huppelen heb ik snel een grote afstand van hen genomen, waarop het kalfje een beetje verbaasd bleef staan en zijn moeder zorgzaam haar kleine volgde. Ik heb hun daarna met rust gelaten.

Het net geboren kalfje en de zorgzame moeder.

Moederzorg. Dinsdagmorgen 31 December 2019.

Het kalfje wordt door moeder schoongelikt. Wat mooi om dit te mogen zien.

Het kalfje lag, toen ik voorzichtig kwam aanlopen, half verborgen in het hoge gras. Rustig ben ik in de buurt van de koe blijven staan, en maakte bewust af en toe een foto, om het kalfje aan het fototoestelklikgeluid te laten wennen. Ik ben ongeveer anderhalf uur bezig geweest om deze foto’s te maken. Geweldig ! Wat ben ik blij dat ik vanmorgen nog voor zonopkomst hier ben gaan struinen. Het was vanmorgen hier stil, en de Schotse Hooglanders graasden in de lichte laaghangende ochtendnevel. Alleen de stier lag nog rustig tussen het geelverdorde gras. Dinsdagmorgen 31 December 2019.

De zorgzame koe met haar kalfje wat af en toe kleine bokkesprongen maakt.

Het pasgeboren kalfje.

Voorzichtig eet de Schotse Hooglander van de braamstruikbladeren. Er zitten scherpe doornen aan de takken.

Tijdens het grazen in de vroege ochtend kijken de Schotse Hooglanders af en toe naar mij. Ik blijf zo rustig en stil en onopvallend mogelijk staan. Zondagmorgen 29 December 2019.

Korte grassprieten worden gegeten, op de laatste dag van het jaar.

Een Schotse Hooglander eet voorzichtig tussen de takken met scherpe doornen van de braamstruikenbladeren. Zondagmorgen 29 December 2019.

Mooie Schotse Hooglanders grazen vredig op het schiereiland ‘Isla Bonita’ in de Noorderplassen in Almere. Zaterdagochtend 28 December 2019.

Jeuk ! Even goed krabben met een van haar hoorns.

Ook de jonge Schotse Hooglander heeft ook jeuk in de buurt van haar staart.

Om o.a. de stier goed te kunnen fotograferen was ik met mijn laarzen aan een stukje de Noorderplassen ingelopen en daar stil blijven staan. Hij kwam met een paar koeien rustig, al grazend langs de oevers van de Noorderplassen, mijn richting uit. Uiteindelijk stond ik ongeveer 4 of 5 meter bij hem vandaan. Hij keek een paar keer naar mij, maar ging daarna weer rustig grazen.

Een stier ( Links, een volwassen stier kan 900 kilo wegen ) en een koe ( Volwassen koe kan 500 kilo wegen ) van de Schotse Hooglanders lopen langzaam al grazend op een meter of vijf afstand van mij voorbij. Ik was met mijn fototoestellen in het ondiepe water van de Noorderplassen gaan staan om ze beter te kunnen fotograferen. Vanmorgen vroeg, een kwartier voor zonopkomst was ik hier op het schiereiland in de stilte terwijl ganzen en aalscholvers langs een lichtgeel en lila gekleurde hemel overvlogen. Het was wat fris vanmorgen, maar wel mooi met het berijpte lange gras, en tegen ochtendlicht aftekende zwarte kale bomen. Later zag ik nog een vos lopen, maar jammer genoeg kon ik hem niet goed fotograferen. Wie weet de volgende keer. Maar eigenlijk was ik vanmorgen hier naar toe gegaan in de hoop bevers te zien. Zaterdag 28 December 2019.

Schotse Hooglanders grazen op het schiereiland. Zaterdag 28 December 2019.

In de vroege morgen kwam ik in de ruigte op het schiereiland twee Landgeiten tegen.