Page 2 of 19

De Langbroekerwetering bij de voormalige boerderij ‘Het Wolvengat’ tussen Neder- en Overlangbroek. Vrijdagmiddag in de milde regen. 22 Mei 2020.

Het vrouwtje van de Carolina-eend ( Dank zij onze goede vriendin Annemieke Prozée, die de soortnaam van de eend wist ) Tijdens een wandeling zag ik haar, met de kleinen, in de Langbroekerwetering zwemmen. Vrijdagmiddag 22 Mei 2020.

Wat leuk om naar te kijken. Bij boerderij B 16 langs de Langbroekerdijk, tussen Neder- en Overlangbroek waren kleine geiten lekker aan hollen. Vrijdagavond 22 Mei 2020.

Op de Brink 5, in Nederlangbroek is in de deur van de woning een fraai siersmeedwerk te zien. Vrijdagnamiddag 22 Mei 2020.

De Irissen in onze achtertuin hebben hun beste tijd gehad. Maar het blijven mooie bloemen om te zien. Op de achtergrond vaders oude waterpomp. Dinsdagmiddag 20 Mei 2020.

Ook de piepkleine zwaantjes zijn zich, net als hun ouders, aan het poetsen. Prachtig om te weten en te zien hoe zulke kleine mormels, nu een paar dagen uit het ei, weten wat zij moeten doen. Diepe bewondering voor de Schepper van al dit moois, die o.a. dit gedrag al in de kleine zwanenhersenen heeft ingeprent. Maandagmiddag 18 Mei 2020.

Gelukkig, zoals bijna altijd, had ik mijn fototoestel bij mij. Vechtende zwanen.

Vechtende Zwanen. Maandagmorgen 18 Mei 2020.

Als twee zwanenparen, beiden met jongen, elkaar tegen komen in de gracht vallen de mannen, na machtsvertoon door kronkelend een stuk naast elkaar te zwemmen, elkaar plotseling aan.

Na een hoop machtsvertoon vallen de zwanenmannen elkaar plotseling aan.

Als de vechtende mannen in de buurt van de kleine zwanen komen komt het vrouwtje voor haar angstig piepende kleinen op.

Het zwanenvrouwtje komt op voor haar kleinen en stort zich ook in de strijd.

Aan het einde van de dag veilig onder moeders vleugels. Zondagavond 17 Mei 2020.

In 1991 heb ik voor de gein deze tekening gemaakt van onze lieve hond Max, een Newfoundlander met een heel lief karakter. Ik heb wel een paar tranen gelaten toen hij dood ging.

Prachtig zijn de kleine zwanen. Het is ieder jaar weer genieten om te kijken naar deze jonge dieren. Zondagmorgen 17 Mei 2020.

Zwanen en Meeuwen bij de gracht voor onze woning. Zondag 17 Mei 2020.

Mijn ouderlijke huis op 28 April 2004. Gelegen aan de Sluis Zuid 6 in Wijk bij Duurstede.

Landelijk stilleven. Mijn oudste broer Wout zijn hobby was duiven houden. Samen met vader hadden zij achter het huis en schuur een groot duivenhok gemaakt, ergens in de jaren 70 dacht ik. Naast het duivenhok stond deze oude stoel waarin je heerlijk in alle rust van het voorjaarzonnetje kon genieten, en kijken naar de schapen, en overig leven, in de achter onze woning gelegen fruitboomgaard. In de oude hoogstambomen was een rijk vogelleven, zoals de Steenuil, Groene specht, Ransuilen, Merels etc. Sluis Zuid 6 in Wijk bij Duurstede. Foto omstreeks 1984.

Het ‘Wijkerbroek’ in Wijk bij Duurstede, gezien vanaf de Lekdijk. Zomer 1989.

De boerderij ‘De Stijgbeugel’ van Fam. Nell, gelegen aan de Wijkersloot / Euvenpad ( In de volksmond ‘Het Huppelpad’ ) omstreeks Februari 1982. De boerderij is gesloopt i.v.m. de nieuwbouw. Jammer dat deze mooie grote boerderij verdwenen is.

Ome Henk Wouter in zijn voortuin ( Nieuwe Weteringseweg 187 in Maartensdijk ). Ome Henk was de man van Tante Dina. Omstreeks 1994.

Tante Dina Wouters-Nokkert was een prachtig mens, vol verhalen en spullen van vroeger. Deze foto heb ik op 6 Mei 2004 van haar gemaakt tijdens een trouwerij. Na haar overlijden zijn een aantal jurken en andere kledingstukken naar een museum gegaan.

Links is mijn moeder en rechts haar vijf jaar oudere zus Dina Nokkert. Omstreeks 1992.

Mijn moeder had een vijf jaar oudere zus, Tante Dina Nokkert. Een prachtig mens, die in Maartensdijk woonde ( Nieuwe Weteringseweg 187 ) en van alles verzamelde. Kasten vol kleding, kleedjes, bakken vol zeepjes, een sigarendoos met mooi kleurrijk borduurdraad van voor de 2e wereldoorlog, etc. Ik ging altijd tijdens een van mijn fietstochten even een kopje koffie ( met vel ) bij haar drinken. Tijdens een van die bezoeken zei zij tegen mij ‘Loop is effe mee jochie ik heb in de schuur nog een heleboel mooie jassen, er zit er vast en zeker wel eentje voor je bij’. ‘Oohhh, ik doe nog even een vest aan’ zei zij. En voor zij naar buiten liep bevestigde zij haar huissleutel met een grote veiligheidsspeld aan haar jurk. ‘Ik raak mijn sleutel wel eens kwijt he, ik weet dan niet meer waar ik hem gelegd, nou kom maar met mij mee’. Ik achter haar aan, zij liep gebogen, met haar door ouderdom krom getrokken benen, ondersteund door de wandelstok van haar overleden man Henk Wouters. In het volgepakte schuurtje deed zij een van de kasten open, waarin o.a. geheel zwarte, en zwart/ witte met grijs geblokte damesjassen hingen. ‘Na even snuffelen en schuiven tussen de jassen pakte zij er eentje en zei ‘Ik denk dat deze je past’. Al voor dat ik het kledingstuk had aangetrokken zag ik al dat het zeker niet mijn maat was. Maar goed ik wilde haar niet teleur stellen. Maar mijn onderarmen bleven halverwege de veel te strakke mouwen steken. Van achter haar vettige oude brillenglazen keek tante Dina mij aan, en zei met haar wat hoge stem ‘Oohhh hij past echt niet he, jammer het zijn nog zulke mooie jassen’. In stilte was ik blij dat het fossiele kledingstuk niet mijn maat was. ‘Tante Dina, wat is dat voor een zak’ vroeg ik haar wijzend op een van grote lappen stof aan elkaar genaaide mensgrote zak. ‘Oohhh ja’ antwoorde zij met een giebelend lachje ‘Daar kruip ik wel eens in, voor de kou he, en dan zit ik wat te rommelen in de spullen, hi hi’. Tante Dina was een erg zuinige, maar beslist geen gierige vrouw, het was een goed en lief mens. Ik heb ergens in de 90er jaren haar oude foto’s mogen scannen. Er zaten mooie oude plaatjes tussen. Niet van alle foto’s wist zij meer wie wie was, maar nog heel veel wel. Op bijgaande foto staat als ik het goed heb, haar man ( Ome Henk Wouters ) zijn vader, ergens in het veld bij Maartensdijk of Lage Vuursche. Het is geen mooie of scherpe foto. Maar het mannetje, trots op zijn geit, is toch prachtig om te zien. De mensen waren vroeger, zo zei mijn moeder, niet rijk, maar tevredener, gelukkig en gelovig, en leefden veel meer met de natuur dan tegenwoordig, ondanks soms de armoede waarin zij leefden. Zo vervolgde moeder ‘Als je vroeger werk, en te eten had, en een dak boven je hoofd was je tevreden’. Tegenwoordig leven vele van ons ten opzichte van vroeger in ongekende, maar vaak ook ongewaardeerde rijkdom. O wee als de tijden minder worden, dan zullen velen het best moeilijk krijgen en terug denken aan betere tijden. Het is best wel eens goed om daar stil bij te staan. De foto is uit omstreeks 1910.

Het leuke trapje naar de walmuur in de molen ‘Rijn en Lek’ in Wijk bij Duurstede. Ergens in de jaren 90 heb ik er een tekening van gemaakt. Als jochie zijnde vond ik het trapje altijd een leuk iets, dat je zomaar van de Dijkstraat naar de walmuur, via een paar treden omhoog kon lopen.

In 1991 heb ik een van de leeuwen getekend die op de twee stadpompen op de markt in Wijk bij Duurstede staan. Op een gravure van Jan de Beijer, uit 1745 is te zien dat voor deze stadspompen, er op de markt twee waterputten waren. Iedere put was overdekt met een achtkantig klokvormig dakje, wat op hoge zuilen was geplaatst. In 1759 zijn deze waterputten vervangen door de huidige hardstenen stadspompen. Voor het Gasthuis ( vroeger Gasthuys ) in de Oeverstraat werd in 1710 eveneens een pomp geplaatst. Als jochie zijnde kon je in de jaren 60 nog bij deze pomp, of hij toen nog water gaf weet ik niet meer. De pompen op de markt in ieder geval wel, regelmatig als schooljongens zijnde dronken wij van het pompwater. Bij de NH kerk en naast het stadhuis was toen, op de markt ook nog een urinoir waar altijd een gore pislucht hing.

In 1998 heb ik voor de Chuck Wagon in Almere Haven, waar je toen gezellig en heerlijk kon eten, een kleurplaat gemaakt.

In 2003 een paar schetsen gemaakt voor kaarten. Het is nooit iets geworden.

En deze.

En deze. Ook dit is nooit iets geworden. Misschien had ik de hond geen grote wind moeten laten, wie weet !